Bağımsız müziği belgeleme ve arşivleme eylemi, bilhassa son seksen yıldır işbu pratiği “tatlandırmaya” veya “tamamlamaya” yönelik nice sanatsal disiplinle birlikte tanımlanır oldu. Yarım asır öncesine kadar mükemmel kayıt kalitesine ulaşmak başlıca amaç ve koşulken kaydın nerede, kimlerle, nasıl ve neden orada gerçekleştirildiğine dair kültürel birikime dair tüm detaylar, zamanla kasıtlı biçimde göz ardı edilir hale geldi. İşitsel materyalin yaratımına ait bilgiler de doğal olarak anonimleşti(rildi). Materyale ait bilgileri istikrarlı biçimde kayıt altına almaya yeltenenler de bu şekilde “sistem” tarafından görünmez kılındı. Zira “sistem”, milenyumun başlangıcı itibariyle giriştiği pazarlama pratiklerini mükemmelleştirerek tekelleştirme harekâtında ekmeğini anonime düşen her damladan mayaladığı, yapay müziği öne çıkaran bir işleyişe kavuştu. Umudumuz odur ki yaratıcı insan var oldukça bu şirret işleyiş biçiminin sürdürülebilir olması mümkünsüzdür. “Sistem”, sürdürülebilirliğini sağlamak adına genelgeçer olacağı varsayılan alt sistemler yaratmaya kalkıştıkça insani bağlamı önde tutan bağımsız yaratıcı bireyler, topluluklar ve ağlar, buna gerilla usulü direnecek karşı-sistemler üretecektir. Hız, bir zorunluluk olarak kitlelere dayatıldıkça, müziği saniyeler içinde tüketilmesi gereken bir mecraya dönüştürünce, kitlesel karşılığa sahip bir disiplin olarak bir zamanlar çeşitli kesimlerin kendisini sonik zeminlerde özgürce ifade etmesine ve sanatsal üretime demokratik biçimde katılmasına aracılık etmiş müzik yer, mekân ve dinleyici / izleyici / takipçi ile organik bağını yitirdi. Oysa henüz bir asır öncesinde müzik, daha çok kendine özgü yerlerde, toplumsal ritüellerle iç içe, çeşitli yerelliklere ve koşullara özgü biçimde form bularak, yalıtılmamış mekânlarda kayda alınarak varlığını sürdürüyordu. Doğal olarak da gündelik hayatın içinde kendine kolayca yer açıyordu. Bu doğal akış içinde ortaya çıkmış üretimlerle bu üretimlere eşlik eden efemeralar da yakın vakte kadar bizi “sesin zaman üzerine ne çiziktirdiğine ve çiziktirilenlere boyut kazandıran özgün görsel tasarımlara” bakmaya çağırıyordu.